O muhitin hocaları toplanıp bu meseleyi görüşmeye ve ölüye çorap giydirilip giydirilmiyeceğinin müzakeresini yapmaya başladılar.
İlim meclisinde bu müzakere devam etmekte iken içeri bir adam girip mevtanın oğluna bir mektup verdi.
Mektup çocuğun babası tarafından verilmiş ve öldükten sonra kendisine verilmesi istenmişti.
Meyyitin oğlu babasının bıraktığı mektubu yüksek sesle okumaya başladı. Mektupta şöyle denilmekte idi:
— «Oğlum! Görüyorsun ya, sana o kadar mal-mülk bıraktığım halde, bana bir çorabı bile çok görüyorlar.
Elbette bir gün sen de benim gibi ölüp gideceksin.
Aklını başına topla…
Sana da birkaç metre kefenden başka bir şey vermeyecekler.
Sana bıraktığım malı, iyi harca, sarfedeceğin yerleri iyi seç.
Çünkü senin kabre götüreceğin amelinden başka bir şey değildir.»
Din adamları ölüye kefenden başka bir şeyin giydirilmesinin mümkün olmadığına karar verdiler ve adam hakikaten birkaç metre bez ve ameliyle baş başa kaldı.
