BAKIN EŞİNDEN NE İSTEMİŞ

Ömer’in kokusu dağılacak
diye açamadım. Sanki çantası gelmiș, șimdi
de Ömer gelecekmiș gibi… Belki de diyorum
“16 YIL BEKLEDİK” Hatice Halisdemir hep
eșini beklemiș… Özel Kuvvetler için Ankara
dıșında görevlere gitmiș Ömer Halisdemir.
Afganistan’a, Irak’a, Suriye’ye, savașın
ortasına, hep hayatı tehlikedeymiș: “16 yıl
hep bekledim, hep aynıydı, onu bekliyorduk,
acaba bir șey olur mu diye sürekli dua
ediyorduk. En azından oralardayken arıyordu,
sesini duyuyorduk. 16 yıl yolunu bekledik,
șimdi tamamen gitti.



Yıllarca devletimiz onu
hep bugünler için eğitti diyorum. Her șeyde
bașarılıydı. Her șeyi dört dörtlük yapmaya
çalıșırdı. Hep ‘Çocuklarım burada kalsın,
onları okut’ derdi. ‘Bir yere çekip gideceğim
Hatice’ derdi, ‘Ömer nereye gideceksin’ diye
sorardım. Belki de bana șehit olmak
istediğini, olacağını söyleyemezdi, adını dahi
anmazdı yanımda. Bütün șehit yakınları
geliyor, kendi acılarını anlatıyorlar, ben șehit
olacağım diye söylerlermiș…”O, karısının
yanında șehitliğin adını dahi anmamıș… Ama
o kâbus gecenin iki gün öncesinde hayat
arkadașından ‘Yasin’ okutmasını
istemiș. Hepimiz, bitmeyecek sandığımız
karanlığı yașarken, Ömer Halisdemir Özel
Kuvvetler’de bir gün sonra tüm Türkiye’nin
öğreneceği kahramanlık hikâyesini
yazıyordu.



Özel Kuvvetler Komutanlığı’nda
nöbetteydi, darbecilerin baskın yaptığı
adreslerden birisiydi. Özel Kuvvetler
Komutanı Zekai Aksakallı koruma astsubayı
Halisdemir’i aradı ve ona “Sana, vatanımız ve
milletimiz adına tarihi bir görev veriyorum.
Tuğgeneral Semih Terzi vatan hainidir,
isyancıdır. Onu karargâha girmeden öldür!
Bunun sonunda șahadet var, biliyorsun
seninle 20 yıllık beraberliğimiz var. Hakkını
helal et” dedi. Ömer Bașçavuș, Zekai Pașa’ya
“Bașüstüne komutanım, hakkım helal olsun”
yanıtını verdi. Bu son konușmalarıydı.
FETÖ’cü General Semih Terzi saat 02.16
sularında helikopterle Özel Kuvvetler
Komutanlığı’na geldi. Ömer Halisdemir
silahını alarak helikopterden inen
darbecilerin arasına karıștı. Tam bu sırada
Halisdemir silahını çekerek Terzi’ye ateș etti,
Terzi yere yığıldı. Ancak cuntacılar da Ömer
Halisdemir’e ateș etti. Șehit oldu, kahraman
oldu Ömer Halisdemir… Yedi çocuklu bir
aileden geliyordu. Çocukluğu Niğde’nin
Çukurkuyu beldesinde geçmiști. Eși, en çok
köyünü severdi diyor: “Dört gün izni olsa,
‘Köye gidelim mi Hatice?’ demeye bașlardı.
Annesinin babasının bahçesiyle uğrașırdı. Bu
sene bir arsa aldık, oraya nisan ayında 150
tane ağaç dikti, 150 ağacı bir günde dikti
biliyor musunuz? Elmayı çok severdi, 60 tane
elma ağacı dikmiș, ‘Bu kadar elma ağacını ne
yapacaksın Ömer?’ dedim. ‘Olur mu, yazın
bașlayacağız, kıșa kadar elma yiyeceğiz.



Öbür ağaçların meyvesi bitiyor ama elma
ağacının meyvesi bitmiyor’ dedi.”
“GURURLA ÇEKİP GİTTİ” Bir elinde mendil
Hatice Halisdemir’in, gözyașlarını siliyor
Uzunca bir süre televizyonu açmamıșlar,
açamamıșlar… Dayanamamıșlar en
sevdiklerinin ölüm anı görüntülerini
izlemeye, șehitlik anlarını dinlemeye: “Bize
çok acı veriyor, onun görüntülerini izledikçe,
onun hakkında söylenenleri duydukça çok acı
çekiyoruz. Muhteșem biriydi, herkesin iyi
olmasını isterdi, herkese iyi niyetle yaklașırdı.
Hiç kimsenin arkasından konușmazdı, çok
dürüsttü. Çok sevilirdi. Kimsenin birbiriyle
küs olmasını istemezdi. Memlekete
gittiğimiz zaman herkesi dolașırdı. Kendi
ailesine hep babalık yaptı. Ailesini çok
seviyordu.” İki çocukları var.



Biz Hatice
Halisdemir ile konușurken odada kızları Elif
Nur da bizi dinliyor. Ama konușmuyor,
konușamıyor. Anne Hatice Hanım, “Bundan
sonrası çocuklarımızın geleceği” diyor: “Elif
Nur kızım üniversite sınavına girecek, oğlum
da TEOG sınavına… Ömer bana sürekli,
‘Hatice bu sene çok önemli, çocuklara destek
olman gerekiyor, sıkacağız dișimizi, çocuklar
iyi bir yer kazansın’ diyordu. Kızımı
dershaneye ben götürdüm. Bana ‘Anne,
babam olsaydı da o götürseydi’ dedi. Ben
dayanamadım, kendim götürdüm, yürüyerek
gittik iște…